71 - Ιωάννης Πολέμης

Σερενάτα Ξύπνησε, περδικόστηθη και περιστερομάτα, τ’ αστέρια ανάθεμά τα τα κρύβει η συννεφιά. Κρέμασε στο παράθυρο τη μεταξένια σκάλα, δέσε την στα μεγάλα και στ’ αργυρά καρφιά. Το λάφι σου ονειρεύεται και τ’ άσπρο σου γεράκι παίζει με τ’ αγεράκι στο ρέμα η καλαμιά. Στον πύργο αποκοιμήθηκαν οι σκλάβες σου κι οι σκλάβοι, δε θα μας καταλάβει κανένας και καμιά. Ρίξε τη μεταξόσκαλα νά `ρθω στην αγκαλιά σου, μες στη μοσχοβολιά σου, κρίνε καμαρωτέ. Να `ρθω να γείρω ολόχαρος στη μαλακή σου στρώση, αχ! Κι ας μην ξημερώσει ποτέ, ποτέ, ποτέ! Ιωάννης Πολέμης