Η ΘΑΛΑΣΣΑ (ποίηση Ιωάννη Πολέμη 1862-1924) Ἔχει καημὸ ἡ θάλασσα καὶ τοῦ καημοῦ τὸ δάκρυ εἶν’ ὁ ἀφρὸς ποὺ χύνεται μὲς στοῦ γιαλοῦ τὴν ἄκρη. Ἀναστενάζ᾿ ἡ θάλασσα κι ἀναστενάγματά της εἶν’ ἡ βοὴ ποὺ κάνουνε τὰ τόσα κύματά της. Παραπονιάρα θάλασσα, ὅποιος πονεῖ καὶ κράζει παρηγοριέται σὰν ἐσὲ κι ὁ πόνος του ξεσπάζει... Ξέρω μιὰ δύστυχη καρδιά, ποὺ μοναχή της κλαίει, καὶ λειώνει μὲς στὸν πόνο της καὶ τίποτε δὲν λέει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου